نگاهی اجمالی به ساختار، نهادها و ابزارهای معاملاتی
آدرس دفتر مرکزی : تهران، خیابان‌ خالد اسلامبولی (وزراء)، خیابان ۱۸، پلاک ۱۶، کارگزاری مهرآفرین
تلفن : ۰۲۱ ۸۳۵۷۰

مهرآفرین کارگزاری سود آفرین

نگاهی اجمالی به ساختار، نهادها و ابزارهای معاملاتی

نگاهی اجمالی به ساختار، نهادها، ابزارهای معاملاتی، در بازار سرمایه ایران

 

۱. بازار مالی

  • بازار سرمایه
  • بازار پول
  • شورای عالی بورس و اوراق بهادار                                            
  • بیمه         
  • سازمان بورس و اوراق بهادار
  • سرمایه گذاری          
  • نهادهای مالی   
  • مدیریت فناوری بورس

 

۲. بورس ها

  • بورس اوراق بهادار تهران tse.ir
  • بورس کالای ایران
  • فرابورس ایران                                 
  • بورس انرژِی

۳. سایر سایت های سازمان های بورسی

وبسایت نام سازمان
www.sena.ir اطلاع‌رسانی و خدمات بورس
www.ifb.ir فرابورس ایران
www.irenex.ir بورس انرژی
www.csd.ir سپرده‌گذاری و تسویه وجوه
www.tsetmc.com مدیریت فناوری بورس تهران
www.seba.ir کانون کارگزاران بورس اوراق بهادار تهران

 

۴. ابزار های قابل معامله در بورس تهران

  • سهام     
  • حق تقدم  
  • اوراق بدهی             
  • قراردادهای آتی سهام      
  • اوراق اختیار معامله      
  • صندوقهای سرمایه گذاری

 

 

۵. نهادهای مالی تحت نظارت سازمان

  • شرکت های کارگزاری
  • شرکت های تامین سرمایه
  • صندوق های سرمایه گذاری
  • مشاور سرمایه گذاری
  • سبد گردان
  • پردازش اطلاعات مالی
  • شرکت های سرمایه گذاری
  • شرکت های مادر(هلدینگ)

۶. نهادهای مالی

منظور نهادهای مالی فعال در بازار اوراق بهادار هستند که از آن جمله می توان به کارگزاران، شرکت های تامین سرمایه، صندوق های سرمایه گذاری، مشاوران سرمایه گذاری، سبدگردان، شرکت پردازشگر اطلاعات، شرکت های سرمایه گذاری، شرکت مادر (هلدینگ، ، موسسات رتبه بندی اشاره کرد.

۷. کارگزار

شخص حقوقی است که اوراق بهادار را برای دیگران و به حساب آنها معامله می کند و به عبارت دیگر واسطه ی بین خریدار و فروشنده اوراق بهادار است که به عنوان نماینده مشتری و به حساب مشتری، در مقابل دریافت کارمزد، به خرید و فروش اوراق بهادار می پردازد.

اسامی کارگزاران از طریق سایت بورس منوی اعضا و زیر منو کارگزاران قابل دسترسی می باشد.

۸. شرکت های تامین سرمایه:

بر اساس بند 18 ماده 1 قانون بازار اوراق بهادار، شرکت تامین سرمایه: شرکتی است که به عنوان واسطه بین ناشر اوراق بهادار و عامه ی سرمایه گذاران فعالیت می کند، و می تواند فعالیت های کارگذاری، معامله گری، بازار گردانی، مشاوره، سبد گردانی، پذیره نویسی، تعهد پذیره نویسی و فعالیت های مشابه را با اخذ مجوز از سازمان انجام دهد.

حداقل سرمایه لازم برای تاسیس شرکت تامین سرمایه در قالب شرکت سهامی خاص 2000 میلیارد ریال است.

 

۹. صندوق های سرمایه گذاری:

نهادی مالی است که منابع حاصل از انتشار گواهی سرمایه گذاری سرمایه گذاری را در موضوع فعالیت مصوب خود سرمایه گداری می کند و مالکان آن به نسبت سرمایه گذاری خود، در سود و زیان صندوق شریک اند صندوق های سرمایه گذاری بر اساس نوع ممکن است وجوه جمع آوری شده را در انواع اوراق بهادار با درآمد ثابت، سهام و حق تقدم سهام، پروژه ساختمانی، طلا، ارز و .. که مشخصات آنها در امیدنامه صندق ذکر شده است سرمایه گذاری می کند.

صندوق های سرمایه گذاری می توانند قابلیت معاماه در بورس را داشته باشند یا مبتنی بر صدور و ابطال باشند.

مشاور سرمایه گذاری:

بر اساس قانون، مشاور سرمایه گذاری شخصی حقوقی است که در قالب قراردادی مشخص، درباره خرید و فروش اوراق بهادار، به سرمایه گذار مشاوره می دهد.

شرکت پردازش اطلاعات:

فعالیت عمده این مؤسسات، گردآوری و پردازش اطلاعات به منظور اتخاذ تصمیم در زمینة سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار است.

هر ساله شرکت ها اطلاعات مالی زیادی را تهیه و افشا می کنند که در بسیاری از موارد نیاز به پردازش دارد. نمونه ای از این پردازش ها مثل محاسبه نسبت های مالی، میانگین صنعت، محاسبه بتا و مواردی از این دست است. شرکت های پردازش اطلاعات مالی فرایند پردازش اطلاعات مالی را به عهده دارند و سرمایه گذاران از این اطلاعات پردازش شده در تحلیل های خود استفاده می-کنند. ارائه اطلاعات پردازش شده به سرمایه گذاران باعث سرعت در تصمیم گیری می شود. در غیر اینصورت سرمایه گذاران باید خود به پردازش بپردازند که زمان بر است و ممکن است به علت زمان بر بودن، این کار را انجام ندهند. به هر حال در دسترس بودن اطلاعات پردازش شده برای تحلیل گران و سرمایه گذاران بسیار حائز اهمیت بوده و به تخصصی شدن بازار سرمایه کمک شایانی می کند.

 

شرکت های سبدگردانی :

بر اساس بند 17 ماده 1 قانون بازار اوراق بهادار، سبدگردان شخصی حقوقی است که در قالب قراردادی مشخص و به  منظور کسب انتفاع، به خرید و فروش اوراق بهادار برای سرمایه گذار می پردازد و طبق بند 4 ماده 1 دستورالعمل تأسیس و فعالیت سبدگردان، سبدگردانی عبارت از تصمیم به خرید، فروش یا نگه‌داری اوراق بهادار به‌نام سرمایه‌گذار معین توسط سبدگردان در قالب قراردادی مشخص، به منظور کسب انتفاع برای سرمایه‌گذار است و منظور از سبد اختصاصی، مجموع دارایی‌های موضوع سبدگردانی (اعم از وجه نقد، اوراق بهادار و مطالبات) می باشد که به مشتری معینی تعلق دارد.

 

شرکت مادر (هلدینگ) :

این گونه شرکت ها که از مصادیق نهادهای مالی شناسایی شده طبق ماده 4 آیین نامه اجرایی قانون بازار اوراق  بهادار می باشند که با سرمایه‌گذاری در شرکت سرمایه‌پذیر جهت کسب انتفاع، آن‌قدر حق رأی کسب می‌کند که برای کنترل عملیات شرکت، هیئت‌مدیره را انتخاب کند و یا در انتخاب اعضای هیئت‌مدیره مؤثر باشد. از این رو این شرکت ها در تلاش اند تا از طریق تملک شرکت‌های دیگر که عموما در صنایع مشابه فعالیت می-نمایند یک گروه تخصصی را تشکیل داده تا بدین طریق بتوانند از مزایایی برخوردار شوند که از آن جمله می توان به هم افزایی اشاره داشت.

 

مؤسسات رتبه‌بندی

 

مؤسسات رتبه بندی اعتباری: کارکرد اصلی این مؤسسات، رتبه بندی اوراق بدهی شرکت ها با توجه به ریسک عدم بازپرداخت یا ورشکستگی است.

 

حضور این مؤسسات فضای تأمین مالی را شفاف و قابل اجرا می کند. سرمایه گذاران در ابزار بدهی به اطلاعات شرکت دسترسی ندارند و احتمالاً در صورت دسترسی، تخصص تحلیل آن را ندارند. خریداران اوراق بدهی نگران بازپرداخت اصل اوراق در سررسید و پرداخت سود اوراق در موعدهای مشخص هستند و این که شرکت توان پرداخت دارد یا خیر را این مؤسسات بر اساس تحلیل های خود انجام می دهند. بدون وجود رتبه اعتباری، شرکت های تأمین سرمایه نمی توانند به بازاریابی اوراق یا تعهد پذیره‌نویسی بپردازند. بهترین روش برای ایجاد این مؤسسات، ایجاد مشارکت خارجی است تا ضمن انتقال دانش فنی کار، رتبه اعطا شده در سطح بین‌المللی قابل استفاده باشد.

 

 نکاتی در باب معاملات

 

 

ابزار‌های مالی

تعریف قراردادی آتی

قرارداد آتی نوعی قرارداد حقوقی مالی است بین دو طرف فروشنده و خریدار بر روی یک دارایی پایه که بر اساس آن فروشنده قرارداد آتی متعهد می‌شود که در یک زمان خاص در آینده به نام زمان سررسید، به میزان مشخص شده در قرارداد، دارایی پایه را به خریدار تحویل دهد.

برای اینکه ساده‌تر متوجه بشوید با یک مثال شروع می‌کنیم. فرض کنید یک کشاورز که گندم کاشته است و تقریبا شش ماه بعد زمان برداشت گندم فرا می‌رسد، با یک خریدار از الان توافق می‌کند که شش ماه بعد در یک روز خاص حدود ۱۰۰ تن گندم را به قیمت کیلویی ۲ هزار تومن به او بفروشد.

اینکه قیمت گندم در شش ماه آینده در بازار چه عددی باشد مهم نیست و فروشنده باید کالا را به خریدار تحویل و خریدار باید مبلغ 2 هزار تومان به ازای هر کیلو را پرداخت کند. هر دوطرف خریدار و فروشنده این قرارداد را امضا می‌کنند و در نتیجه یک قرارداد آتی شکل می‌گیرد.

قراردادهای آتی در بازار مالی

قراردادهای آتی در بازار مالی به شکل استاندارد درآمده‌اند و قوانین خاص خود را دارند که خریدار و فروشنده تحت نظارت مجری بازار ( سازمان بورس) در بازار آتی معامله می‌کنند. قراردادهای آتی در بازار مالی با ماه سررسید شناخته می‌شوند. برای مثال آتی سکه دی به معنی این است که این قرارداد در دی ماه سررسید خواهد شد.

انواع قراردادهای آتی

  • قراردادهای آتی روی دارایی‌های فیزیکی مانند نفت و گندم و طلا
  • قراردادهای آتی سهام و شاخص

در بازار مالی قراردادهای آتی هم بر روی دارایی‌های فیزیکی مانند سکه و نفت و هم بر روی دارایی‌های مالی مانند سهام بسته می‌شود. بازار آتی ایران اولین بار با بازار آتی سکه شروع به کار کرد. هم اکنون قراردادهای آتی زعفران نیز در بازار آتی بورس معامله می‌شود و برنامه سازمان بورس بازگشایی قراردادهای آتی برای گندم و جو و سایر کالاهای اساسی هست.

قرارداد آتی سبد سهام نیز در آذر سال 97 شروع به کار کرده است و مورد استقبال سرمایه‌گذاران قرار گرفته است. البته بازار آتی در ایران هنوز به اندازه کافی توسعه نیافته است .توسعه این بازار بسیار به نفع تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان و به شدت به ضرر دلالان هست که در دلیل آن را توضیح خواهیم داد.

قراردادهای آتی به چه منظوری استفاده می‌شوند

خوب حالا سوال اصلی اینجاست. هر خریداری می‌تواند در آینده کالا یا سهام مورد نظر خود را از بازار خریداری کند. پس چه نیازی به قرارداد آتی هست؟ چرا خریدار و فروشنده علاقه‌مند می‌شوند که بر قیمت آینده یک دارایی از الان توافق کنند؟ قرارداد آتی دو نوع کاربرد اصلی دارد :

  • پوشش ریسک در برابر تغییرات آینده قیمت
  • کسب سود

پوشش ریسک در برابر تغییرات آینده قیمت

این کاربرد قرارداد آتی بیشتر مد نظر کشاورزان و تولیدکننده‌های کالاهای اساسی و شرکت‌های مصرف کننده کالاهای اساسی هست. با یک مثال بهتر متوجه خواهید شد.

فرض کنید یک طرف یک کشاورز تولیدکننده‌ی گندم و طرف دیگر شرکت تولیدی شیرین عسل هست. (فرض می‌کنیم که دولت در تعیین قیمت گندم دخالت نمی‌کند و قیمت گندم را بازار و عرضه و تقاضا تعیین می‌کند) در این صورت افزایش قیمت گندم درماه‌های آینده به نفع کشاورز و به ضرر شیرین عسل هست (چون شیرین عسل نمی‌تواند به میزان افزایش قیمت مواد خام، قیمت کیک و بیسکوئیت را افزایش دهد) و برعکس کاهش قیمت گندم به ضرر کشاورز و به سود شیرین عسل هست.

پس شما اگر کشاورز باشید علاقه‌مند خواهید بود که از الان گندم زمین خود را که هنوز برداشت نکرده‌اید به قیمت مورد انتظار خود بفروشید چون از کاهش قیمت گندم در آینده می‌ترسید. از این طرف هم شیرین عسل دوست دارد که از الان گندمی که در آینده نیاز خواهد داشت را به قیمت مورد نظر خود بخرد چون از افزایش قیمت گندم در آینده می‌ترسد.

انگیزه ایجاد قراداد آتی

همین اطمینان نداشتن از آینده  باعث می‌شود که دو طرف از الان بر روی یک قیمت توافق کنند و قرارداد ببندند. مثلا شیرین عسل قبول می‌کند که چهار ماه دیگر که کشاورز قرار است گندم را برداشت کند از او به قیمت 2 هزار تومان خریداری کند و بدین ترتیب ریسک افزایش قیمت گندم در بازار را برای خود کاهش دهد . کشاورز هم دوست دارد از الان قیمت ثابتی را ببندد و ترس از کاهش قیمت گندم در آینده را به کل از بین ببرد.

بازار آتی کالاهای اساسی

پس یکی از کاربردهای اصلی قراردادهای آتی بر روی کالاهای اساسی و بین شرکت‌های تولیدکننده و مصرف کننده برای کاهش ریسک صورت می‌گیرد. البته در ایران چون دولت در قیمت‌گذاری کالاهای اساسی دخالت می‌کند و عملا قیمت گندم و جو و شکر و … در بازار را دولت تعیین می‌کند، قراردادهای آتی به این منظور هنوز در کشور ما استفاده نمی‌شوند. ولی در دنیا 90 درصد معاملات کالاهای اساسی بر روی معاملات آتی تعریف می‌شود. البته در سال 97 زعفران در بازار آتی ایران عرضه شد که گام خوبی در جهت توسعه این بازار به حساب می‌آید و در آینده به احتمال زیاد سایر کالاهای اساسی نیز نه با دخالت دولت در قیمت بلکه از طریق مکانیزم عرضه و تقاضای بازار تعیین قیمت خواهند شد.

  • کسب سود

کاربرد دوم قراردادهای آتی یعنی کسب سود، بیشتر برای سرمایه‌گذاران به ویژه در بازار مالی جذاب هست. مثلا فرض کنید که من نه کشاورزم نه تولیدکننده و نه مصرف‌کننده کالای اساسی. ولی حرفه‌ام سرمایه‌گذاری هست و تحلیلگر خوبی هستم.

فرضا من تحلیل می‌کنم و به این نتیجه می‌رسم که قیمت نفت در شش ماه آینده از قیمت فعلی که 50 دلار هست به 80 دلار صعود خواهد کرد. در طرف دیگر فردی هست که تحلیل می‌کند که قیمت نفت در شش ماه آینده صعود نخواهد کرد و به احتمال زیاد کاهش خواهد یافت.

در این صورت بازار آتی بستری برای ما فراهم می‌کند که ما قرارداد آتی بر روی نفت بین خود منعقد کنیم . فرضا روی قیمت 55 دلارد در شش ماه بعد به توافق می‌رسیم و بنا به قانون بازار آتی که خریدار باید درصدی از قیمت قرارداد را پیش متصدی بازار آتی به صورت بیعانه قرار بدهد، من 20 درصد قرارداد را هم بیعانه می‌دهم و قرارداد آتی را بین خود منعقد می‌کنیم.

حالا دو حالت وجود دارد. یا بعد از شش ماه قیمت نفت در بازار بالای 55 خواهد بود که در این صورت خریدار سود می‌کند ( چون نفت را به قیمت 55 از فروشنده می‌خرد و به قیمت بیشتر در بازار می‌فروشد) و فروشنده این قرارداد نیز ضرر متحمل خواهد شد ( چون باید به قیمت بیشتر از 55 دلار نفت را در بازار بخرد و به من 55 بفروشد.

قرارداد آتی سبد سهام

همین قرارداد برای سهام شرکت‌ها و شاخص‌های بورسی نیز وجود دارند. برای مثال قرارداد آتی سهام ایران خودرو. البته در بازار آتی ایران در حال حاضر فقط قراردادهای آتی سبد شاخص سهام وجود دارند که در نوشته‌های بعد مفصل در مورد آن و نحوه معاملات آن خواهیم نوشت.

پس همانطور که دیدید قراردادهای آتی ابزاری برای کسب سود و سرمایه‌گذاری در بازار مالی هستند.

مزیت قرارداد آتی نسبت به خرید خود سهام یا دارایی

خوب اگر کسی سرمایه‌گذار بازار مالی و بورس هست، چرا به جای خود سهام یا سبد شاخص، قرارداد آتی آن را خریداری کند؟ البته پاسخ به این سوال در این نوشته امکان‌پذیر نیست و دلایل زیادی برای استفاده از قراردادهای آتی در سرمایه‌گذاری وجود دارد.

سرمایه‌گذاران حرفه‌ای استراتژی‌های سرمایه‌گذاری متنوعی را با ترکیب قراردادهای آتی و آپشن و سهام انتخاب می‌کنند که از بحث این نوشته خارج هست. ولی یکی مزیت‌های اصلی قراردادهای آتی نسبت به دارایی پایه، داشتن اهرم این نوع قرارداد هست.

اهرم سرمایه‌گذاری چیست؟

برای توضیح مفهوم اهرم سرمایه‌گذاری با یک مثال شروع می‌کنیم. فرض می‌کنیم شما 25 میلیون تومان پول دارید. که تقریبا پول 5 سکه هست. اگر با این پنج میلیون یک سکه بخرید، سود و ضرر شما به صورت خطی تغییر خواهد کرد. یعنی اگر قیمت سکه در بازار 5 درصد بیشتر شود، سود شما نیز از این سرمایه‌گذاری نیز 5 درصد خواهد بود.

اهرم سرمایه‌گذاری

در این حالت گفته می‌شود که سرمایه‌گذاری شما اهرم ندارد. در صورتی که با 5 درصد افزایش قیمت سکه در بازار شما 20 درصد سود کنید در این حالت اهرم سرمایه‌گذاری شما یک به چهار هست. پس اهرم سرمایه‌گذاری اینگونه تعریف می‌شود: اگر به ازای تغییر در ارزش یک دارایی، سود یا ضرر شما به نسبت بیشتر از یک نسبت آن دارایی تغییر کند.  قرادادهای آتی و آپشن همگی سرمایه‌گذاری‌های دارای اهرم هستند که در آینده مفصل در مورد آن‌ها توضیح خواهیم داد.

 

 

 

قرارداد اختیار معامله

______________ 

 

 

 اختیار معامله قراردادی دوطرفه بین خریدار و فروشنده است که براساس آن خریدار قرارداد حق (نه الزام و تعهد) دارد که مقدار معینی از دارایی مندرج در قرارداد را با قیمت معین و در زمانی مشخص بخرد یا بفروشد. بنابراین براساس این قرارداد، دو طرف توافق می‌کنند که در آینده معامله‌ای انجام دهند. در این معامله خریدار اختیار معامله، در ازای پرداخت مبلغ معینی، حق خرید یا فروش دارایی مندرج در قرارداد را در زمانی مشخصی با قیمتی که هنگام بستن قرارداد تعیین شده است، به دست می‌آورد. از طرف دیگر، فروشندة قرارداد اختیار معامله، در مقابل اعطای این حق به خریدار با دریافت مبلغ معینی هنگام عقد قرارداد، براساس مفاد قرارداد، آمادة فروش دارایی مذکور است.

چنان‌که از تعریف قرارداد اختیار معامله پیداست، دارنده قرارداد (خریدار) در اعمال حق خود مختار است و به عبارت دیگر هیچ تعهد و الزامی ندارد و در صورت صرف‌نظر وی از اجرای قرارداد، مبلغی را که در ازای این حق، پرداخته است از دست می‌دهد. از طرف دیگر فروشنده در صورت خواست خریدار، مجبور به اجرای قرارداد است.

قراردادهای اختیار معامله به دو دسته طبقه‌بندی می‌شوند:

 

الف -  قرارداد اختیار خرید

 

 

 

دارندة این نوع اختیار معامله، حق دارد که مقدار معینی از دارایی مندرج در قرارداد را با قیمت مشخصی – به قیمت توافقی– در دورة زمانی معینی بخرد. در ادامه، دو حالت خرید و فروش قرارداد اختیار خرید در قالب مثال توضیح داده شده است.

حالتی را در نظر بگیرید که سرمایه‌گذار تصمیم می‌گیرد که اختیار خرید (از نوع اروپایی) 100 سهم شرکت "الف" را با قیمت توافقی 10000 ریال بابت هر سهم، خریداری کند. فرض کنید قیمت جاری سهم مزبور 9800 ریال، تاریخ انقضای قرارداد چهار ماه، و قیمت قرارداد اختیار معامله بابت هر سهم 500 ریال است. بنابراین سرمایه‌گذاری اولیه – برای خرید قرارداد – 50000 ریال است. اگر قیمت سهم در تاریخ انقضای قرارداد کمتر از 10000 ریال باشد، مسلم است سرمایه‌گذار قرارداد را به اجرا نمی‌گذارد چون خریدن سهمی که قیمت روز آن کمتر از 10000 ریال است با قیمت توافقی 10000 ریال بخردانه نیست. در این وضعیت سرمایه‌گذار میزان سرمایه‌گذاری اولیة خود (50000 ریال) را از دست می‌دهد. اما اگر قیمت سهم در تاریخ سررسید بیشتر از 10000 ریال باشد، سرمایه‌گذار قرارداد را به اجرا می‌گذارد. فرض کنید قیمت سهم به 11500 ریال برسد. با اجرای قرارداد سرمایه‌گذار می‌تواند 100 سهم را با قیمت هر واحد 10000 ریال خریداری کند. اگر او در همان زمان سهم خود را در بازار به فروش برساند مبلغ 150000 ریال (1500 ریال بابت هر سهم) – بدون در نظر گرفتن هزینه‌های معاملاتی – سود می‌کند. با در نظر گرفتن هزینة اولیة خرید قرارداد اختیار معامله سود خالص سرمایه‌گذار 100000 ریال است. این مثال در جدول زیر به طور خلاصه ارائه شده است.

 

ب - قرارداد اختیار فروش

 

 

 

این قرارداد به دارنده حق می‌دهد که مقدار معینی از دارایی مندرج در قرارداد را با قیمت توافقی در دورة زمانی مشخصی بفروشد. درحالی‌که خریدار قرارداد اختیار خرید، به امید افزایش قیمت آن را می‌خرید، خریدار قرارداد اختیار فروش پیش‌بینی می‌کند که قیمت در آینده کاهش خواهد یافت.

سرمایه‌گذاری را در نظر بگیرید که قرارداد اختیار فروش (از نوع اروپایی) 100 سهم شرکت "الف" را با قیمت توافقی 7000 ریال خریداری می‌کند. فرض کنید که قیمت جاری سهم مزبور 6500 ریال، تاریخ انقضای قرارداد سه ماه بعد، و قیمت قرارداد برای هر سهم 700 ریال باشد. بنابراین سرمایه‌گذاری اولیه (برای خرید قرارداد) 70000 ریال است. چون قرارداد اروپایی است، فقط در زمان انقضا قابل اجراست و در صورتی‌که قیمت در آن زمان کمتر از 7000 ریال باشد اجرا می‌شود. فرض کنید قیمت سهم شرکت "الف" در تاریخ انقضا 5500 ریال باشد، سرمایه‌گذار می‌تواند براساس قرارداد 100 سهم را با این قیمت بخرد و با قیمت 7000 ریال بفروشد و 150000 ریال (1500 ریال برای هر سهم) سود به دست آورد. اگر 70000 ریال سرمایه‌گذاری اولیه را از این مبلغ کم کنیم. سود خالص سرمایه‌گذار 80000 ریال خواهد بود. در این راهبرد نیز تضمینی وجود ندارد که سرمایه‌گذار سود کند. اگر قیمت کالا در زمان انقضا، بیشتر از 7000 ریال باشد، قرارداد اختیار فروش ارزش ندارد و سرمایه‌گذار مبلغ 70000 ریال سرمایه‌گذاری اولیه را از دست می‌دهد. این مثال در جدول زیر خلاصه شده است.